OEH, je kan nu ook blogs schrijven op QTiD: naaisss ! Laat ik er dan maar meteen aan beginnen! Van wal steken doen we met een - reeds lang beloofd - verhaal over een excursie. Het moeilijke aan het neerschrijven van je eigen ervaringen is dat je die ervaringen ook aan anderen moet kunnen meegeven. Deze excursie was de meest hilarische excursie ooit, hopelijk kan ik dat gevoel een beetje overbrengen..

Het was donker. Het was koud. Het was vroeg. Bovenal was het vroeg. Veel te vroeg. Vandaag was het excursie mycologie. En daar hadden we ons op verheugd. "We" zijn in dit geval de mycologen-van-het-moment (in spé dan toch): ik, Elisabeth en Bieke. Van Elisabeth vermoed ik dat ze wat achterlijk is - het grappige hierbij is dat ze het zelf beseft ook. Bieke is wat serieuzer, maar plezant (en extrinsiek) genoeg om mee te mogen.

Het plan was strikt, simpel, heel eenduidig. We moesten de trein nemen naar Maria Aalter en daar zou de professor ons oppikken. Zo  gezegd zo gedaan kwam ik aan in het station Gent Sint Pieters. Aldaar zag ik Elisabeth meteen, verstrengeld in iets (later vertelde ze dat dat haar vriend voorstelde). Zij wist me te melden dat de trein afgelast was om dubieuze redenen. Probleem. Dat is iets wederkerigs in het leven: zelfs al staat alles zeer duidelijk gefundeerd op papier, er loopt steevast iets fout. Nu was het ene probleem nog maar net opgedoken, en het tweede stelde zich al: wie was die Bieke? Ik en Elisabeth kenden elkaar, maar we hadden het andere mens nog nooit gezien.

Gelukkig voor biologen is er een zeer eenvoudige strategie: ga op je neus af en baseer je op specifieke kenmerken. Net die persoon met dreadlocks of een verwaaid uiterlijk, alternatieve klederdracht, lelijke zwarte schoenen, verrekijker om de hals, loupe in de ene hand, paddensteoelengids in de andere hand, ... is de persoon die je zoekt. Bij de vrouwelijke kandidaat-bioloog kan je altijd een poging ondernemen naar de hoeveelheid haar op de benen te kijken; geeft de aanblik van de benen de indruk van een ongeschoren gorilla: bioloog. Lukt het visuele niet, spreek de kandidaat-bioloog dan aan. Heeft hij of zij de neiging je de kop in te slaan omdat er een pakje sigaretten uit je zak steekt of vertelt hij of zij je over zijn of haar eenden in de auto dan kan je zeker zijn: bioloog.

Waarom zijn lelijke zwarte schoenen eigenlijk een herkenningspunt? Uw trouwe columnist ZELF werd door zijn vriendje steeds weer bekogeld met de lelijkste verwijten bij de aanblik van zijn zwarte schoenen die misschien wel lelijk zijn, maar ondertussen - en ziedaar de reden voor het weinige fraais dat ze nog te bieden hebben - al wel meer dan tien jaar oud zijn, waarmee ik via deze weg gelijk de jongeman kan wijzen op z'n verspilzucht (het verbruikt twee paar schoenen per jaar) en u tegelijk de langste, grammaticaal volledig correcte, zin uit deze column kan aanbieden - waarvoor applaus.
Bieke voldeed dus aan twee voorwaarden: enerzijds de dreadlocks, anderzijds de eenden in haar auto. We hadden haar snel gevonden. Bleef nog het grote probleem: hoe te geraken in Maria Aalter? De trein? Reed niet. De bus? Reed te traag om nog enigszins op afspraak te zijn. Er bleef nog één mogelijkheid over: ons leven in handen leggen van Bieke en - vooral- haar rammelbak die me om een of andere reden onrechtstreeks aan Donald Duck deed denken.

De rit naar Maria Aalter was zoals elke rit met studenten in de auto: vol vunzigheden, veel tussenstops om aan eten te geraken, strategieën zoeken om de professor toch maar van het idee van een examen af te brengen...

We kwamen vrij gemakkelijk aan het station van Maria Aalter (het dorp was namelijk amper drie straten rijk). Maar van een professor geen spoor.

We bedachten een oplossing die al even simpel als meesterlijk was: een buurtonderzoek. Met camera, micro en volle moed begonnen we bij de vriendelijke mensen die al de hele tijd naar ons aan het loeren waren. De reactie spreekt voor zich: "Joak! Joak! D'r eit ier e joeng wafke stoan wochten! Joak, da's zjust!"

Ze was dus alweer weg. We hoopten dat ze naar huis was. We wisten ongeveer waar ze woonde, we waren dan ook heel dicht bij bestemming. Na een briefje met mijn contactgegevens opgehangen te hebben konden we weer op weg. Dat briefje had een dubbel doel. De professor kon ons bereiken, maar ikzelf hoopte vooral op een lekkere, viriele en sexy stud die het briefje zou vinden! Biologen zijn voorzienig.

In de auto was ik vooral stil (GSM in de hand, voor moest mijn stud bellen). Elisabeth was ook vrij rustig, herinner ik me nu. Net voor het instappen had ze iets ingenomen, ik vermoed Rilatine.

*rustig*

Plotseling: "DAAR! MIEKEUH!"

"Huh? Ben je wel zeker dat zij het was die ons voorbij reed?"

"Jajajajaja, ik zag haar haar!" (Ziedaar, hoe herken ik een bioloog? Het klopt!)

TOEN begon een achtervolging in ware James Bond stijl. Slippende banden, roekeloos rijgedrag, 180 op een baan met snelheidsbeperking tot 90 km/h. Natuurlijk is dat alles pure perceptie. Mieke - onze professor - beleefde rustzalige momenten, zoals elke dag luisterend naar Radio Mycologia, denkend "waar zitten die studenten van mij nu toch?".Wij voelden ons James Bond, Catwoman en Jinx. De achtervolging ging door tot aan het station. Mieke probeerde haar auto te parkeren en deed daartoe teken naar de auto achter haar (met ons er in) om haar voldoende bewegingsvrijheid te geven.

Ze had niets door.

Ze parkeerde, stapte uit en keek ons aan, alsof haar ogen ons wilden doodbliksemen ("Mij geen ruimte gunnen. PUH!").

Ze had niets door.

Toen stak ik mijn hoofd uit de auto.

Mieke keek.

Ze keek nog eens.

*klonk* (<-- het geluid van een vallende euro)

Iedereen gelukkig! De excursie kon beginnen!