Weet je nog, die ene avond, het begin van alles.

Ik wachtte je op zonder te weten of je ging komen. Mensen liepen me voorbij. Een jongeman wandelde mijn richting uit, ik dacht dat jij het was, maar hij wandelde verder. Ik vroeg me af wat je tegen me zou zeggen. Misschien had je me al gezien maar leek ik onbeminzaam, ben je nu al op weg terug naar huis, ruist de wind langs je heen en ik uit je gedachten.

Je tikte zachtjes op mijn schouder, ik draaide me om.

Het eerste wat ik zag waren je zachte grijze ogen, de manier waarop je glimlachte. Twee volle lippen, zachtjes van mekaar verwijderd, gemaakt om mij te kluisteren. Je legde je hand op mijn schouder en gaf me een zoen, het geluid van een tram die net aan ons voorbijreed verdween in het niets bij het schurend geluid van jouw baard tegen mijn tere vel. En alhoewel ik toen al wist dat ik intens van je kon gaan houden, begreep ik ook meteen dat ik je daarom het meest zou haten.

We liepen naast mekaar op straat.

We spraken zonder echt te luisteren, woorden konden evengoed afwezig zijn. Ik liet mijn blik nu en dan dwalen, kruisend met de jouwe. We waren nog jong en zelfs de minste aanraking, jouw vinger die per abuis langs mijn hand streek, was voldoende om mijn onderbuik te doen kriebelen. Mijn handen zweetten, ik voel me nu en dan ijl in het hoofd, ik concentreer me op mijn voetstappen, het slaan van mijn hart.

Ik lag naast je op de grond.

Op het plafond trokken voorbijrijdende wagens zilveren lijnen, licht gebroken door de jaloezieën voor het raam. Je draaide je naar mij toe en legde je hand op mijn heup, kuste mij intens. Je lippen dekten de mijnen, je streek er met je tong langs om ze te ontwaken uit hun droom. Ik trok je dichter tegen me aan zodat je boven op me kwam te liggen. Het gewicht van je lichaam drukte elke twijfel de dieperik in, ik wist toen dat we voor mekaar geboren waren.

De nacht leidde ons.

We lagen arm in arm, als theelepeltjes in een lade. Je vroeg me of het fijn was, ik antwoordde met een traan van geluk. Nooit had iemand mijn lichaam aanbeden, gezoend, gestreeld, genomen en gelaten. De lege pijn die je had achtergelaten werd gestreeld door de zachte zoenen in mijn hals, drooggeblazen door je zoete adem. Ik was die avond iets verloren aan de man die ik enkel uren voorheen nooit had gezien.

Eenzame jaren gingen voorbij.

Jij was de eerste en na jouw zullen er alleen maar negatieven zijn. Mijn passie heeft zijn hoogste top bereikt en de gedachte ooit nog zoveel om iemand te geven vult me diep vanbinnen met vragen die onbeantwoord dreigen te blijven. Ik voel als een gevonden continent dat nooit meer opnieuw ontdekt kan worden, als een doos waarvan het deksel te klein is geworden.