Ik heb een puistje op mijn kaak, dat zeggen mensen me zo vaak,

er zit een putje in mijn kin en zelfs dat is nog maar het begin.

Van een lijst vol kleine dingen die ik niet langer wil verdringen,

kleine mankementjes in mijn zijn, 'k geef het toe ze zijn niet fijn.

Ook mijn gewicht gaat op en neer, loop ze eraf maar dan zijn ze er weer

en heb ik soms een rood gezicht weet dan hij kreeg zijn broek net dicht.

Ik stotter soms maar niet zo vaak, enkel bij woorden als k-klaaske vaak,

zottekes durf ik wel soms zijn, maar neem het van mij aan 't doet geen pijn

Wat pijner doet is het besef dat ik je op een dag niet meer thuis aantref,

dat buiten mijn lijst, hoe klein dan ook, een extra mankement opdook.

Een puntje dat tussen de mazen, geglipt, je wel eens zou verbazen.

Daarom voordat ik het vergeet, zonder jou word ik nooit compleet.