"Most people are other people. Their thoughts are someone elses opinions,

their lives a mimicry, their passions a quotation."
Oscar Wilde (1854 - 1900)

"Zou ik geen goeie Marie-Antoinette zijn?" vroeg de jongen met het verdoken kapsel. Ik verdacht hem ervan dat hij me vanop de dansvloer terug naar de veilige toogomgeving is gevolgd. Hij had duidelijk zijn traktatiestrategie verfijnd door zijn pijlen op een oudere man te richtten die hem voor elke knipoog en kreet voorzag van één of andere dure cocktail. Ik wou hem eerst net als zijn haarlijn ontwijken maar toen hij met de zoveelste verkrachting van de toonladder mijn rechteroor om zeep dreigde te helpen kon ik het niet laten hem te vertellen hoe Maria Antonia Josepha Johanna nu net aan haar einde was gekomen, dat ze door velen als een losbandige hoer werd aanzien, vernederd én hulpeloos aan haar lot werd overgelaten en hoe ik vond dat het hem wel zou staan.

    Dylan was ondertussen al een tijdje van het podium verdwenen. Ik probeerde me te concentreren op de deur waarlangs je in de coulissen van Divine komt.

    "Mijn naam is Giovanni, maar mijn vrienden noemen me Gino."

     Ik knikte maar probeerde niet al te geïnteresseerd naar hem te kijken. Ergens mag ik hem wel, hij heeft doorzettingsvermogen. Tevens één van de dingen waar de oude man die hem al heel de avond zat vol te gieten, duidelijk op rekende.

    "Mijn naam is Koenraad." Zei ik,  deels uit medeleven en deels uit beleefdheid. Even meende ik een vlaag van ontroering op te merken bij de jongen tot hij me vertelde dat hij last had van zijn lenzen.

    De deur naar de backstage ging open maar geen Dylan. Een struise man met sporen van fond-de-teint en een gebochelde rug, hoogstwaarschijnlijk gerelateerd aan een leven op plateauschoenen, kwam naar buiten en voegde zich meteen bij een groep mensen die hij als zijn entourage aanziet. Het verbaasde me steeds weer hoe de dragqueens van Divine stuk voor stuk leken op havenarbeiders van zodra de glamour was beschonken en de glitters samen met de tissues in de prullemand werden gekieperd.

    Gino glimlachtte. "Waarom ga je niet gewoon backstage?"

    "Ik," licht geschrokken door de spitsvondige opmerking raakte ik niet meer uit mijn woorden, "ik denk dat ik niet goed durf."

    Soms ben ik zwak.

Giovanni schudde het hoofd en nam mijn hand vast. De oude man iets verderop verslikte zich in zijn cocktail en zag hoe zijn investering me meetrok naar de andere kant van de zaal, daar waar de komedie stopt en de show begint, twee werelden zorgvuldig gescheiden door een deur. Peter probeerde me aan te spreken toen we aan hem voorbijliepen maar Gino gilde hysterisch dat we geen tijd hadden voor onnozelheden. Ik begon de jongen ergens best wel sympathiek te vinden.

    "Goed," zei hij, "probeer gewoon jezelf te blijven."

    Mijn halfkalende held knikte alsof hij deze onzin zelf geloofde. Ik ben nog nooit mezelf geweest wanneer ik oog in oog stond met iemand, de weinige keren dat ik het geprobeerd heb liepen ze gillend weg of gingen ze hun heil zoeken in de drank. Hij wou me nog een laatste goede raad geven tot hij iets verderop een soortgenoot zag rondhuppelen en hij er met veel oe's en aa's heen liep.
    De deur ging open en enkele gespierde knullen waarvan ik me afvroeg of ze met halters geboren waren, kwamen naar buiten. Achteraan het groepje van vijf liep Dylan die overduidelijk aan populariteit en zelfzekerheid had ingewonnen. Hij keek triomfantelijk in het rond en trok als een spons alle aandacht naar zich toe. Giovanni bleef vanop een afstand toekijken en gebaarde dat ik van de gelegenheid gebruik moest maken om naar hem toe te stappen. Aarzelend zette ik een stap dichter maar toen ik zag hoe één van de andere dansers hem zoende en terwijl zijn hand op Dylan's kruis legde was het droombeeld aan stukken geslaan. Hij was nog altijd even mooi maar zelfs de mooiste appel eet je niet wanneer je ziet dat iemand anders er al in gebeten heeft.

De eigenaar van Divine, een man die eruit ziet alsof hij de reïncarnatie is van die tupperwaredoos die ik onlangs nog heb weggesmeten. Stapte meteen naar Dylan toe en klopte de jongen triomfantelijk op de schouder. Giovanni keek beteuterd mijn richting uit, spreidde zijn armen en net toen hij op het punt stond naar me toe te rennen kwam Peter tussen ons instaan. Hij grijnsde me toe op zijn typerende manier, sexy maar met een muntblaadje tussen zijn tanden.

(wordt vervolgd)