Haar naam was Veronique, een godin in Frankrijk. Een gedoreerde en vaak geadoreerde schoonheid bezongen in vluchtige, nachtelijke cantaten. Bij haar verbleekte perfectie en verduisterde menig hart, man of vrouw.

Ik leerde haar kennen in een ogenblik dat eeuwen had mogen duren. Zij was de stilstaande passant en ik een voyeur met de nobele bedoeling haar schoonheid te bezingen met een aarzelende zucht. Ze keek me aan doorheen vertroebelende ijdelheid, opgesloten in een ivoren lichaam, vaak barstend maar nooit brekend. Vaak zinderend maar nooit vrij. Onbetaalbaar maar met een prijs.

Als Parijs ontwaakte ging zij slapen. De nacht was haar gunstig geweest. Haar stilleto's sloegen het ritme van een nieuwe dag op de kasseien van Mont-Martre, een chanson dat bohemiens deed hunkeren naar meer. Voor de clochards was ze een engel, voor de dichters een muze en voor de rijken een dame van plezier.

Ik volgde haar, niet om haar te volgen maar om het onbereikbare achterna te zitten. Net als velen had ik geproefd van haar zoete dijen die nu hypnotiserend flaneerden, heen en weer schuddend in afwerend gebaar. Ook ik had mij van mijn schoenen ontdaan voor ik haar tepelhof betreedde, in volle verafgoding om wat de natuur haar geschonken had en wat zij zonder enige aarzeling mij had aangeboden. Maar anders dan de anderen had ik een glimp van de vrouw achter de mythe gezien toen één enkel traan een juwelenkrans trok om haar met potlood omtrokken ogen.

Veronique, jij bent mijn groene fee in een teder delirium dat ik ben gaan koesteren al ware het mijn eigen leven, ons bestaan. In jouw oprechtheid zag ik onze toekomst, waterachtig maar aanwezig. Ik rende naar je toe en tikte zachtjes op je schouder. Je schrok maar al snel smolt de verschrikking in het licht van de aanbrekende ochtend.

Je t'aime, Isabelle.