[Tip van TheAge: lees deze column niet als u het einde van Indiana Jones and the Secret of the Crystal Skull niet wilt weten – lees dan best ook de titel hierboven niet.]

Maandenlang heb ik me erop voorbereid. Maanden bij elke gelegenheid, te pas en te onpas, hét liedje geneuried (tatarataa tataraa tatarataaaa tatarararaaaa...). Verlangend, smachtend, nog meer dan naar liefde, naar Indiana Jones and the Secret of the Crystal Skull. Vanavond was het zover. Stress, en gevoel van overmacht en opwinding hadden gezorgd voor een overboeking. Zo ging ik uiteindelijk niet met Katrien óf met Deborah óf met Ben naar Indy 4 kijken, maar met alledrie. Het samenvoegen van die verschillende persoonlijkheden, op een avond als deze, had een erg leuk effect. Kunnen Danny’s vrienden elkaar af? Wel, soms dus. Katrien en Deborah hadden elkaar direct gevonden. Deborah en Ben hadden het moeilijker met elkaar, ze gingen net niet op de vuist. Al was er een grimmig sfeertje toen we op voorhand gingen eten, we hebben wel het telefoonnummer van de lekkere ober gevraagd (en lekker was hij *wordt wild*). Het Aziatische eten beviel iedereen wel, en zo gingen we – Ben en Deborah al strijdend voor hun gelijk – verder naar een chocoladebar, waar ik mijn derde ijsje van de avond op zou eten. Katrien en Deborah keken erg bezorgd toen ik ook nog eens een tweede warme chocomelk bestelde. Maar mijn maag is erger gewoon. Toen was de cinema in zicht: nog een half uurtje! “Indiana, here we come”, riep ik, lopend naar zaal 2... die tot mijn spijt nog afgesloten was. Ik verveelde me. Gezelschap genoeg, maar ik had niets om handen. Ik wou en moest een ijsje hebben! Een ijsje had ik vijf minuutjes later. Het ding was al op tegen dat de deuren opengingen. Na een heleboel filmpjes die ik al eerder veel te vaak gezien had begon het avontuur eindelijk.

Het begin is memorabel. Doet denken aan de Indiana Jones-films van weleer. Groots, met oog voor detail, de lasso, de humor, het sarcasme, alles zat erin. Maar daar bleef de film ook steken. Een saai tussenstuk waarbij zelfs ik in slaap viel. Een deel later waarbij ik spontaan met mijn achterbuur begon te babbelen. Het stuk voor de finale waarbij ik meer oog had voor mijn buurman dan voor de film. En de finale waarbij ik plat lag van het lachen: hoe kan Steven Spielberg zíjn kindje zoiets aandoen? Een ufo, Steven? Een marsmannetje? Wat een verschrikking.

Indiana Jones #4 sucks, dat is wel het minste wat je kan zeggen. Goed begin, maar voor de rest langdradig, en hoe meer naar het einde toe hoe ongeloofwaardiger – met als klap op de vuurpijl een ufo en marsmannetjes. Olé!

Quote van de avond: “’t Eindigt met nen ufo!” (Deborah)

We hebben ons in elk geval enorm goed geamuseerd (vooral na de film). Het voornaamste besluit is dat je vrienden echt wel kan samenbrengen zonder dat ze elkaar hoeven te kennen.  Nevenbesluit: vergeet Indiana Jones # 4 zo snel mogelijk. Indiana Jones, de trilogie... Dat gaan we onthouden!

TheAge