- De Theorie -

Kannibalisme is het eten van individuen van dezelfde soort, bijvoorbeeld mensen die mensen eten, of honden die honden eten. Het is een wijdverspreid fenomeen. Onder de mensen is het een ritueel dat ik het verleden werd gepraktiseerd door verschillende stammen in het Amazonebekken, Afrika, Fiji en Nieuw-Guinea - met name in rituelen die verbonden zijn met het voeren van oorlog tussen de verscheidene stammen. De beschuldiging van kannibalisme is historisch gezien veel meer verspreid dan het verschijnsel zelf. gedurende de jaren van de Britse koloniale uitbreiding was slavernij verboden, tenzij het mensen betrof die zo bedorven waren dat ze beter af waren als slaaf dan als vrij man; kannibalisme werd aanzien als teken van verdorvenheid. Goed gedocumenteerd is het kannibalisme van overledenen van de Fore Stam in Nieuw-Guinea. Hierdoor kon kuru - een prionziekte - zich verspreiden. Doch sommigen zeggen dat het postuum in stukken verdelen van lichaam een algemeen gebruik was tijdens begrafenisrituelen en dat dit geen kannibalisme was. Ook Jack The Ripper, die in de 19de eeuw prostituees ombracht, heeft delen van zijn slachtoffers opgegeten.

Bij sommige diersoorten is kannibalisme een deel van de levenscyclus. Neem nu de zwarte weduwe (Latrodectus mactans). Deze spin is voornamelijk bekend omdat het vrouwtje ervan lelijk kan bijten. Vorral het (kleinere) mannetje is dikwijls het slachtoffer van zo'n gevaarlijke beet van het vrouwtje. Na het paren moet hij zich dan ook snel uit de voeten maken om te voorkomen dat zijn "partner" haar naam alle eer aandoet.

Bij gewervelden komt kannibalisme niet zo veel voor (behalve bij vissen), het kan zich wel uiten in extreme situaties zoals gevangenschap of voedselschaarste. In sommige gevallen eet of vernietigt de volwassene jongen waar hij niet aan is gerelateerd - een voorbeeld hiervan zijn de chimpansees die werden geobserveerd door Dr. Jane Goodall. Sommige van deze observaties worden in twijfel getrokken (door bijvoorbeeld Stephen Jay Gould - een van de godfathers van de Burgess Shale trouwens).

Eind 2002 kwam een vreemde zaak aan het licht in Kassel, Duitsland. Een man bood zich via internet letterlijk aan als slachtoffer. Een tweede man gaf hieraan gehoor, en voordat hij hem om het leven bracht hebben ze gezamenlijk eerst het slachtoffers' geslachtsdeel opgegeten en dit op video vastgelegd (Zaak Armin Meiwes). Persoonlijke noot: ik hou ook van geslachtsdelen - maarreuh, liever niet op een bord:-p

- De Praktijk -

Het was donker, het was koud, en de chauffage stond af:-) "Kannibalisme is een wijdverspreid fenomeen", stond er iets terug te lezen. Wel, let op nu!

Dus: Het was donker, het was koud, en de chauffage stond af. Ikke dus naar beneden om de verwarming op nachtregime te zetten. Terug boven gekomen bedacht ik me plots dat het al even geleden was dat ik mijn visjes nog eens had bewonderd. Ik ging me dan ook voor mijn aquarium zetten, vol bewondering voor mijn mooie goudvissen. Ik zag Vetje, nog lekker knabbelend aan iets wat ik niet direct kon definiëren. Ook Nemo zwom ergens rond - blij kijkend. Ik vond wel dat ze verdikt waren, maar meer verontrustend was dat ik Luc niet zag (originele naam trouwens, ik weet het lol). Ik vermoedde dat hij aan het rusten was in zijn bootje of onder de waterplant die het aquarium sinds kort siert. Doch na wat gepruts... geen Luc te vinden. De angst sloeg me om het hart: "WAAR is Luc?" Alarmfase zevenentachtig werd ingeschakeld. Toen, plotseling, vanuit het niets, kwam er "iets" naar beneden gewarreld. Ik vond het nogal lijken op de prop watten die ik als filter in het water had gestoken. Als pauze in mijn zoektocht naar onze Luc besloot ik om die "prop watten" uit het water te vissen. Dus ikke met mijn hand in het water, ik werd wel wat aangevallen door de andere visjes ("ach schatjes", dacht ik toen nog - TOEN zag ik dat nog aan als grote liefde) maar tot dan toe: geen paniek. Tot ik die zogenoemde prop watten aanraakte. Mijn - ook al zo fragiele - hart sloeg over toen het gewoon het restje Luc bleek te zijn: mijn andere visjes waren getransformeerd in bloeddorstige monsters en hadden Lucske ontdaan van zijn mooi, goudkleurig-met-zwarte-randjes velletje. Het enige wat overbleef was een beetje ruggengraat. En het was die moment dat ik pas de gewelddadige blik zag in de ogen van Vetje en Nemo. Op één of andere manier hadden zij de kans gezien zich te muteren in warmwaterige koudbloedige piranha-achtige monsters! Ik ben in elk geval blij dat ik mijn hand nog levend en wel uit het water terugkreeg.

Hamvraag van dit hele verhaal: visjes houden en dan maar voeden met stukken net geslachte koe, of vernietigen die handel?

- Het Afscheid -

In elk geval vraag ik één minuut stilte voor Luc. onze Luc was net een jaar oud, en zat vol levensvreugde. Ooit wilde hij de Atlantische Oceaan overzwemmen, zonder zwembandjes. Het was zijn grote droom. Rust zacht, lieve Lucske. In de naam van de Vader, de zoon, en de heilige Blub:-)

TheAge