Als er één les is die de grote Sara ons geleerd heeft dan is het wel dat schoonheid vanbinnen zit. Toch zolang deze gevolgd wordt door een gebitscorrectie, oogcorrectie, borstcorrectie, royale tummytuck en permanente ontharing, ook in de meer zuidelijk gelegen streken. Dat VTM ironisch genoeg de enige is die hier flagrant inbreuk tegen pleegt blijkt al gauw na inspectie van het regiment omroepende missen en andere iconen der mentale ledigheid. Zij schuimen op exclusieve nachten in huppelpas meestal van champagneglas naar champagneglas. Ik heb ze alleszins op nog geen enkel filosofisch tractaat kunnen betrappen, maar zoiets verwacht ik dan ook niet van dames met een boetiek gespecialiseerd in Chihuahua cocktailjurkjes alsook niet van dames die zich fier tot dergelijk clientèle rekenen. Maar bon we wijken af. Om dames die om onduidelijke redenen de weg naar make up en getailleerde zomerjurkjes nog niet gevonden hebben te helpen, brengt VTM ons Mooi Bloot.

Hoofdpersonage in Mooi Bloot is zelfverklaarde stijlgoeroe en homoseksueel, Yani. Alsof men met zulke naam ook iets anders kan worden dan bovengenoemde substantieven. In dit programma vervult Yani de natte droom van zowat elke homo, zelfs deze in hun laagste staat van zwierige flamboyantheid, zijnde het restylen van op het eerste zicht hopeloze vrouwelijke gevallen. Noem het gerust een gave, voor Yani is het eerder een nobel levensdoel. Trol van dienst was ditmaal Lore. Zij werkt in abstracto met schoenen, een job door vele vrouwen benijd. Het lot was echter niet geheel zonder sarcasme, waardoor Lore tot het magazijn veroordeeld werd en dus enkel met schoenen in palletvorm te maken kreeg. Weinig elegant dus volgens Yani, alsof het een regelrechte schending van de mensenrechten betrof. Luidop droomde zij van een chocolatierzaak, wat nu ook weer niet toppunt van vrouwelijke elegantie is. Een aantal verkrachte one-liners rondstrooiend zou hij dit varkentje wel es wassen, letterlijk dan.

Eerst en vooral werd Lore verlost van de middeleeuws aandoende borstengarelen, waarvan zij zich noodgedwongen bediende. We zagen een rij dames, het continuüm pannelat tot nijlpaard omvattend, waartussen zij zich moest situeren. Om het vreemde eend in de bijt gehalte te onderstrepen werd Lore in weinig flatterend vaalwit ondergoed gehesen. Volgens Yani zal het wel één of ander verheven nut gehad hebben die ons, fashion-leken, ver overstijgt. Hij kwam tot het besluit dat Lore een mentale boost nodig had en wat is hiervoor beter dan hoge hakken, centimeters schmink en een naaktfoto ? En zo geschiedde. Hij betrok nog een “mental coach” bij het geheel, een mokkel met een acuut gebrek aan enig diploma, die zich dan maar specialiseerde in lulkunde en het trekken van hautaine blikken. Uiteindelijk werd Lore een vrouw, met als kroon op het werk een tenenkrullende naaktreportage waar Lore diens toekomstige kinderen waarschijnlijk nooit iets zal over vertellen. De moraal was evenwel duidelijk, echte vrouwen horen zich naakt op rijdende posters te afficheren en moeten becommentarieerd worden door niets vermoedende passanten. Pas dan ben je mooi. Alleszins volgens Yani beschikte Lore nu over alle troeven die noodzakelijk zijn bij het opstarten van een chocolatierzaak, namelijk een uitgestald borstenwerk en hoge hakken, de rest zou wel vanzelf gaan. Grapjurk die hij is, voegde hij er nog aan toe dat haar toekomstige klanten wel voor wat meer dan enkel de chocolade zouden komen, een nogal ongelukkig ranzige opmerking die Lore alsnog met een giechellachje probeerde te maskeren.

Alleszins, men moet nu ook weer niet helemaal tot misantropie neigen. Lore zag er na afloop veel beter uit. Of een nieuwe garderobe en een jengelende nicht definitief het einde betekent voor haar acuut gebrek aan zelfvertrouwen, betwijfel ik. Ach ja geen probleem, in Yani's kringen gebeurt een omschakeling van stylegoeroe naar mental health consulent waarschijnlijk nog sneller dan dat je het woord “flessentrekkerij” kan uiten.