Beste lezers,
Deze blog dient gelezen te worden met enig gevoel voor satire. Sommige mensen zullen zich in deze blog kunnen vinden en anderen niet. Deze tekst dient humoristisch te worden opgevat, hoewel wij er niet aan twijfelen dat iedereen er een stukje waarheid in zal vinden.

De ervaring leert ons dat de liefde zich altijd door de tijd voortbeweegt volgens een vast stramien, gaande van punt P naar punt M. Dit wiskundig bewijs moet worden geïnterpreteerd als P=plezier en M=miserie. Het tijdsinterval tussen deze twee punten is uiterst variabel, van ellendig kort tot hopeloos lang. Ellendig kort wanneer blijkt dat na twee weken de persoon in kwestie zich blijkbaar in jou vergist had en hopeloos lang wanneer de persoon in kwestie alsnog na lange tijd zich eveneens in jou vergist had. Hier vinden we steeds een constante terug; ze zeggen allemaal dat jij er helemaal geen fout aan hebt, het ligt namelijk allemaal aan henzelf. Na veel gesleur en getrek kom je dan toch de ware reden te weten en deze zijn soms zeer vernederend en kunnen bij sommige mensen aanleiding geven tot pijnlijke en uiterst vrijwillige aderlatingen.

Laat ons het bovenstaande mathematisch bewijs verduidelijken. Elke relatie begint steenvast steeds in punt P. Hier ondervinden wij dat de relatie steeds mooi en eeuwigdurend lijkt, men is er van overtuigd de ware te hebben gevonden ("Ik wil nooit iemand anders meer!!!") De irrationaliteit komt bovendrijven, de negatieve punten van de andere worden gedecimeerd, elk pijnpunt lijkt overbrugbaar door de mantel der liefde. Er wordt absoluut geen rekening gehouden met de SLASH-variabelen (Studies-Leeftijd-Afstand-Sociaal vangnet-Hygiënische factoren).

Een voorbeeld ter illustratie: persoon X studeert aan de unif, zit op kot en heeft redelijk wat tijd en is het altruïsme in hoogst eigen persoon. Persoon Y studeert aan een artistiek hogeschooltje, zit niet op kot (maar woont ergens in de rimboe van Vlaanderen) en eist van zichzelf de allerhoogste onderscheidingen binnen te rijven die niet op het diploma vermeld worden en een natuurlijk egoïsme in zich draagt. Wanneer persoon X en Y elkaar ontmoeten worden zij zwaar verliefd en versmolten tot het mannelijke chromosoom XY. Zelfs hier al kan de rationele geest perfect aanduiden waar deze relatie zal eindigen. Het feit dat deze relatie bestaat is ofwel te wijten aan naïeve verliefdheid ofwel aan een zware morfine-verslaving waarbij de zintuigen al danig zijn aangetast.

Door de tijd gaan we van punt P naar punt B (=breekpunt). Geleidelijk trekken de roze wolkjes weg en beginnen er motten aan de mantel der liefde te knagen. De vlindertjes in de buik worden achterna gejaagd door hardnekkige pesticiden, zijnde de negatieve kanten van de andere persoon. Uiteindelijk, meestal plots, sneuvelt het laatste vlindertje en opeens (als door de voorhamer geslagen) wordt alles duidelijk. Dit is het breekpunt en vanaf hier dalen we af naar de donkere krochten van punt M.

Persoon X verdoezeld alle negatieve eigenschappen van persoon Y tot het gekke toe. Afstand lijkt geen probleem, want hij heeft een kot en het egoïsme wordt simpelweg omzeild door steeds plat op de buik te gaan liggen en altijd toe te stemmen in de meest extreme eisen. Gaandeweg dringt de waarheid door tot persoon X. Het eens zo mooie, groene gras begint meer en meer te lijken op een woestijn (zonder oase). En dan komt het moment van de waarheid, het koppeltje gaat op reis. En men zal het geweten hebben! De voorhamer slaat toe (en dit nog wel in het aanschijns van Napoleons Ark).Vanaf hier kan het enkel maar naar omlaag. Van punt B gaan we naar punt M. De mantel der liefde is volledig verteerd in een vat salpeterzuur(HNO3). Waar eens vlindertjes vrolijk fladderden, voelt men nu enkel vreselijke oprispingen van brandend maagzuur. Hopend dat het wiskundige bewijs ook omgekeerd kan toegepast worden, blijven persoon X en Y toch nog samen. Maar wij verzekeren u, beste lezers, dat het bewijs slechts in één richting kan gelezen en geïnterpreteerd worden. Uiteindelijk en altijd valt het chromosoom XY uit elkaar!

Na de splitsing komen we in de nasleep van het meest gevreesde punt M. De zoete geur van de liefde heeft plaatsgemaakt voor de zoute smaak van verdriet en pijn. Punt M biedt een uitgebreide cataloog aan pijnpoppers (waar onvrijwillig uit gekozen moet worden), gaande van geïrriteerde ogen tot hartfaling of spontane defibrilering en schuimingen.

Na het fantastische reisje komen persoon X en Y, duidelijk gebroken naar huis. Het sprankeltje hoop wordt niet veel later door de vleesmolen gehaald. Persoon Y wil zijn persoonlijke ambities niet versoepelen voor persoon X en aldus belanden we in punt M (jammergenoeg zonder de hartfaling van persoon Y)

Of de liefde nu goddelijk is of ziekelijk, u maakt het zelf maar uit. Wij zijn het in ieder geval kotsbeu om steeds de deur tegen de neus te krijgen tot bloedens toe!!

WhiteShadow & Veneysis